چند روزی است که بخاطر بارش باران، در برخی استان های کشورمان سیل راه افتاده و خسارت مالی و جانی را وارد کرده است، چه کسانی که عزیزانی را از دست دادند و آنان که آنچه را برایش تلاش کرده بودند.


من از این وقایع دور هستم و نمیتوانم خود را جای آن افراد بگذارم چون حسش نکرده ام، نزدیکش نرفته ام و راحت در خانه نشسته ام اما حداقل کاری که از دستم بر می آید، دادن امید است؛ هیچ چیز و هیچ کس در زندگی همیشگی نیست. 

میخواهم بگویم ای هموطن! من تو را از یاد نبرده ام و بهت ایمان دارم، میدانم اگر صدمه دیده ای، کسی و چیزی را از دست داده ای، این مانع حرکت تو برای کمک به دیگران نمیشود. با خود فکر کن که اگر من کسی/چیزی را از دست داده ام و حس بدی دارم، نمیگذارم که این حس به بقیه منتقل شود.

میخواهم این پیام را برسانم که:

اگر در محل حادثه هستیم، هر کاری برای متوقف کردن آن و بهتر شدن اوضاع انجام میدهیم.
کاری را انجام دهیم که فردا بتوانیم با با آرامش از خواب بیدار شویم.
در این موقعیت، سلفی نگیریم
هر آنچه که گفته شد، فقط حرف است و حرف و نمیدانم اگر  جای آن عزیزان بودم، چکار میکردم فقط میدانم این مسئله حل میشود اگر:
#خودمان به خودمان کمک کنیم.